In de serie The Rush Generation spreken we Nederlanders die op een bepaald moment zijn opgehouden zich iets aan te trekken van landsgrenzen en andere conventies. Gewone Nederlanders zoals jij, die besloten hebben om het geijkte levenspad te laten voor wat het is en hun eigen dromen na te jagen. Op zoek naar de rush van het échte leven. Dit is de Rush Generation.

Vandaag spreken we Jeroen Vennik (36), die eigenlijk al zijn hele volwassen leven op reis is. Hoewel hij dat zelf niet zo ziet: “als je nooit een serieuze baan hebt gehad, kun je ook niet echt van vakantie spreken.”

Voordat Jeroen voor het eerst voor langere tijd op reis ging, was hij een opgroeiende tiener zoals vele anderen. Hij werd geboren in Amsterdam Oost, maar groeide op in Almere. “Ik was een behoorlijk fanatiek voetballertje, altijd. Ik bracht sowieso het grootste deel van mijn vrije tijd buiten door. Maar toen ik op mijn veertiende een keer met een vriend mee mocht op wintersport, was ik meteen verslaafd. Snowboarden, surfen, ik wilde vanaf dat moment alles meemaken. Eigenlijk wist ik op dat moment al zeker dat ik niet voor eeuwig in Nederland zou gaan blijven. Ik dacht: ‘Als ik achttien ben en ik ben klaar met die onzin op school, dan ga ik gewoon naar Australië.’”

Nooit meer terug

Het bleef niet bij mooie praatjes. Na zijn middelbare school vertrok Jeroen, zoals vele anderen, naar Australië op een Working Holiday-visum. Met één belangrijk verschil met andere backpackers: hij kwam nooit meer terug naar Nederland. Na Australië bracht hij langere tijd door in onder andere Kenia, Portugal, Japan en Oostenrijk. “Ik was echt in een soort flow geraakt door dat reizen.”

“Dat gevoel van ‘het kan morgen voorbij zijn’ zorgde ervoor dat ik maximaal wilde leven.”

Op zijn 21e kwam hij plotseling met een hersenvliesontsteking in het ziekenhuis terecht. “Dat heeft me bijna de kop gekost. Het was echt een heel heftige ervaring die zeker heeft bijgedragen aan hoe ik de jaren erna naar het leven ben gaan kijken. Maar dat heeft mijn lust om te reizen eigenlijk alleen maar groter gemaakt. Dat gevoel van ‘het kan morgen voorbij zijn’ zorgde er voor mij voor dat ik maximaal wilde leven.”

“Het mooiste moment van het afgelopen jaar was een enorme golf die ik in Japan te pakken had toen ik met een paar pro’s om 5 uur ’s ochtends ging surfen. De opkomende zon, dikke golven: dat was echt een moment dat ik nooit zal vergeten. Toen ik thuiskwam, zag ik mezelf in de spiegel en dacht ik: ‘wow. Heb ík dat net gedaan?’”

Er valt een lange stilte. Dan zegt hij: “Waar ik het meest dankbaar voor ben is dat ik zoveel geleerd heb. Ik spreek vijf talen, kan goed snowboarden en surfen. Ik speel elke dag gitaar, dat is misschien nog wel belangrijker in mijn leven dan al dat surfen. Muziek maken helpt me echt om mezelf in balans te houden. En ik judo weer veel, dat draagt dan weer bij aan mijn fysieke balans. Maar de belangrijkste lessen zijn voortgekomen uit het ontmoeten van al die bijzondere mensen.”

Volg je eigen regels

“Wat ik vooral heb geleerd,” zegt hij na nog een korte stilte, “is dat je door de ‘regels’ te volgen, door een pad te volgen dat andere mensen van je verwachten, een soort maskers voor jezelf opzet. Je bent pas vrij als je die maskers een beetje afzet. Zoals Bowie het al zei: doe het niet voor een ander. Dan maak je je slechtste werk. Doe het voor jezelf. Het is de kunst, denk ik, om voor jezelf te leven, volgens je eigen regels, zonder daarbij egoïstisch te worden. Dat is een balans waar je voorzichtig mee om moet springen.”

Jeroen op snowboard-hike in Saas-Fee

Tegenwoordig brengt Jeroen een groot deel van het jaar door in het zuiden van Portugal, en verdient hij in de winter zijn geld in een snowboardwinkel in Oostenrijk. “Ideaal is dat. De eigenaar van die winkel in Gerlos is een goeie vriend van me, en ik sta elke dag op m’n snowboard. Kosten voor onderdak heb ik niet, en voor eten eigenlijk ook niet, dus wat ik daar verdien spaar ik op voor de rest van het jaar.”

“Als ik een beetje zuinig leef, kan ik rondkomen van 200 euro per maand.”

Leven als een koning voor een prikje

Het is een interessante paradox, waar veel mensen niet bij stilstaan: Jeroen verdient veel minder geld dan de gemiddelde yup in de Randstad, maar leeft het hele jaar als een koning. “Je hebt geen luxe nodig om je rijk te voelen. Ik ben de hele dag buiten, ik leer elke dag nieuwe interessante mensen kennen, en ik ben zo vrij als een vogel. En hoeveel denk je dat ik hier in Portugal uitgeef? Als ik een beetje zuinig leef, is dat minder dan 200 euro per maand. Dus als ik 1500 euro per maand verdien, zoals in Oostenrijk, dan is dat al veel meer dan ik nodig heb.”

Gelukkig zijn is niet alles

Maar natuurlijk is zijn leven niet alleen maar feest. “Iedere keuze heeft positieve en negatieve gevolgen. Mijn keuze om op deze manier te leven ook. Geldproblemen bijvoorbeeld, zoals toen ik een ijswinkel had in Portugal. Toen had ik echt moeite om mijn hoofd boven water te houden. Daar moet je wel mee kunnen omgaan, die stress die dat met zich meebrengt.”

“Je moet niet denken dat het leven alleen maar draait om gelukkig zijn. Dan loop je het gevaar dat je het als een mislukking ziet als je ongelukkig bent.”

En verder? “Relaties zijn ook altijd best moeilijk voor me geweest, hoewel ik nu een hele goede relatie heb waarvan ik denk dat het echt wel ergens heen gaat. Ik heb veel hele leuke vriendinnen gehad, maar uiteindelijk liep het vaak stuk op dat ik niks kon beloven. Ik kon geen zekerheid brengen. Dat gaf me heel veel vrijheid, maar ook.. Tja. Je moet er ook iets voor inleveren.”

“Ik denk dat het belangrijk is om niet te denken dat het leven alleen maar draait om gelukkig zijn, want dan loop je het gevaar dat je het als een mislukking ziet als je ongelukkig bent. Maar dat is ook onderdeel van het leven. Het gaat veel meer om de groei die je doormaakt, denk ik.”

De toekomst is een golf

Om de vraag hoe hij zijn toekomst voor zich ziet, moet Jeroen een beetje lachen. “Luister, dude, ik kijk gewoon niet teveel vooruit. Stel je voor dat je op een perfecte golf staat. Achter je heb je een heleboel wit schuim. Daar kun je niet echt naar terug. Voor je heb je een prachtig gevormde golf. Misschien verwacht je dan een perfecte barrel waar je precies doorheen kan rijden. Maar soms lukt dat niet, en dan ga je op je smoel en dan ben je teleurgesteld en gefrustreerd.

Terwijl je ook kunt hopen, in plaats van zo gespannen verwachten. Als je hoop hebt, met de juiste focus en visie, dan bestaat het leven uit verrassingen in plaats van teleurstellingen. Tussen het verleden en die toekomst met hoop, daar zit het moment. Daar speelt het leven zich af. En ja, dan ga je nog steeds wel eens op je bek, maar daar leer je dan weer van. Als je wat minder gespannen naar de toekomst kijkt en gewoon geniet van de plek waar je op dat moment op de golf staat, komt dat allemaal veel minder aan. Volgens mij ben je op die manier het meeste in balans.”

Ondanks dat alles heeft hij wel een droom voor de toekomst: een eigen stuk land kopen in Portugal. Een opvallende droom, voor iemand die zo op zijn vrijheid gesteld is. “Ik zoek toch nu een beetje een vaste basis, merk ik. Ik merk dat ik er wel aan toe ben om een relatie op te bouwen. Ik heb goede hoop voor mijn huidige relatie. En wie weet komt er dan ooit ook nog wel eens een kleine.”

“Uiteindelijk moet iedereen zijn eigen pad kiezen. Iedereen heeft zijn plekje nodig. En mijn plekje is hier. In de oceaan.”